ZEE
Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.
Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.
Ik wil alleen zijn met de golven,
‘k wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luist’ren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.
Ik wil luisteren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan
Toon Hermans
Kortgeleden heeft mevrouw te horen gekregen dat haar laatste weken zijn aangebroken. En hoewel ze wist dat het zou gebeuren overviel het haar opnieuw. Ze koestert al een tijdje een wens. Ze zou zo graag nog één keer naar het strand in Zoutelande gaan! Dagelijks luistert zij naar het bekende lied van Blöf: ‘Ik ben blij dat je hier bent, in Zoutelande’. Dit lied staat voor haar symbool voor de mooie en onbezorgde dagen uit haar jeugd toen zij als kind met haar ouders op vakantie was in Zoutelande.
Het is haar zoon die ervoor zorgt dat zij dit samen nog één keer mogen beleven. Als geestelijk verzorger ontmoet ik regelmatig mensen die vertellen over hoe belangrijk de zee of de rivier is in hun leven. En dat is natuurlijk niet zo verwonderlijk als je woont en werkt in de Nederlandse delta; daar waar de rivieren en de Noordzee elkaar ontmoeten.
Zoals in het verhaal van die meneer, 95 jaar oud. In zijn jonge jaren had hij gevaren op zee. Eerst als matroos op de grote vaart en later op de Holland-Amerika Lijn. In zijn kamer hing een schilderij met een ruig zeelandschap. Dit schilderij deed hem verlangen naar een gevoel van vrijheid. Vrijheid die hij heeft ervaren tijdens de jaren die hij op zee heeft doorgebracht. Deze vrijheid werd hem ontnomen door traumatische oorlogservaringen die hem de rest van zijn leven hebben achtervolgd.
Ook voor mij als geestelijk verzorger is water een thema. Ik woon aan een rivier en verblijf in mijn vakanties graag aan zee. De verhalen waar ik als geestelijk verzorger getuige van ben neem ik met mij mee tijdens mijn wandelingen aan het strand. En daar wil ik ‘mijn ziel wat laten varen’ zodat ik die verhalen kan loslaten.
Prachtig verhaal van onze collega’s uit Zeeland.