Jeugdherinneringen aan vakantie en oorlogsjaren
Eens in de maand houden wij een (levensbeschouwelijke) gesprekskring in verzorgingstehuis Hof ’t Seijs, Middelburg. Vrijwel alle 80- en 90-jarige deelnemers zijn echte Zeeuwen. Deze keer wilden wij herinneringen ophalen uit de tijd dat geluk nog heel gewoon was. Bij toeval stuitte ik op Zeeuws Weerzien, themanummer Vakantie uit 2024, met behulp van de onvolprezen initiatiefneemster Hanneke de Vroe. Een heel erg leuk en positief groepsgesprek volgde over vooral dagjes uit naar het strand.
Inderdaad, vakantie zo kort na de oorlog bestond uit dagjes uit, de werkende vaders hadden maar één week vrij. Er waren ook logeerpartijen bij familie, meestal dichtbij. Er was gewoon heel weinig geld en heel weinig middelen, je deed het met wat er was, en dacht als kind verder niet na. Een deelnemer had te doen met de jeugd van nu. Toen was het leven eenvoudig en waren we allemaal gelijk.
De wollen gebreide zwembroeken passeerden de revue. Iemands moeder was nog nooit in de zee geweest, als Zeeuwse! Zij leende het ouderwetse wollen badpak van haar man en vond de zee ‘best lekker’. Je bivakkeerde als kind achter de kotjes, want strand was er bij vloed nauwelijks. En het was heel preuts, dat ook. Omkleden achter je handdoekje, dat ook nog openwaaide. Het was altijd zonnig in de zomervakantie, dat was een unanieme herinnering.
Maar ook ingrijpende oorlogsverhalen kwamen op. Inkwartiering; vader opgeroepen voor de Arbeidseinsatz; met zn achten op één kamer met drie bedden, omdat de rest van het huis was gevorderd; onderduikers op zolder; de inundatie, zodat kinderen op een zonnige dag voor het huis konden poedelen.
Maar vooral de vakantieherinneringen. Stinkende bussen, die anderen weer heerlijk vonden. Een erg leuke ochtend. Dank jullie wel, Zeeuws Weerzien!