Het levensverhaal als schatkamer
Als geestelijk verzorger praat ik met mensen in Hart van Rozenburg. Waar gaan die gesprekken over? In eerste instantie over de dagelijkse dingen. Hoe voel je je? Hoe heb je geslapen? Heb je zin om even naar buiten te gaan? Maar dat zijn alleen opstapjes. Ik ben vooral benieuwd naar wat iemand belangrijk vindt. Waar hou je van? Waar hecht je waarde aan? Wat helpt je om het vol te houden? Als we daarover gaan praten, komen we eigenlijk altijd uit bij iemands levensverhaal. Want in je levensverhaal zit alles wat belangrijk voor je is: je ervaringen, je prestaties, je mislukkingen, je plezier, je verdriet, je inspiratie, je overtuigingen, je liefde en je hoop. Het is een schatkamer van herinneringen, waaruit je kunt putten om te vertellen wie je bent, hoe je zo bent geworden en wie je wilt zijn. Vaak wordt me gevraagd of zo’n gesprek wel lukt met onze bewoners, die allemaal problemen hebben met hun geheugen. Ja, in de meeste gevallen lukt het.
Maar er komt wel creativiteit bij kijken. Als iemand uit zichzelf niet zo gemakkelijk praat, of helemaal niet meer kan praten, moet ik een beetje ‘tussen de regels door luisteren’. Dan let ik op de gezichtsuitdrukking of raad ik wat iemand bedoelt met een enkel woord. Natuurlijk doe ik daarbij mijn voordeel met wat familieleden van onze bewoners mij hebben verteld, of met wat ze hebben opgeschreven. Als ik weet waar een bewoner vandaan komt, wat voor werk hij heeft gedaan en wat hij heeft meegemaakt, heb ik aan een half woord genoeg. Foto’s en fotoalbums helpen het gesprek vaak op gang. Ook muziek is een mooi middel om in contact te komen of om het contact te verdiepen. Naar aanleiding van een bepaald liedje of van een bepaalde muzikale sfeer komen mensen vaak bij een belangrijke emotie, waar we dan bij stil kunnen staan.
Er ligt veel kostbaars verborgen in het levensverhaal. Het zou zonde zijn om het ongebruikt te laten liggen.
Lauwrens van der Leer, geestelijk verzorger.