Paasgroet

Zoals ieder jaar gingen we naar de Matthäus Passion in Aardenburg, deze keer met zoon en schoondochter. Voor mijn zoon was het de eerste keer. Hij vond het ‘indrukwekkend, maar wel zwaar’. Ik snap wat hij bedoelt. Ik ervaarde het als een voorrecht om te mogen genieten van de prachtige muziek, gespeeld door topmusici, en van de sfeer van saamhorigheid en beschaving. Het verhaal zelf brengt me nog altijd in verwarring. Enerzijds lees ik het als een geruststellende universele boodschap van eenheid, liefde. Anderzijds is die gecultiveerd tot een verhaal over lijden en schuld, vanuit de opvatting dat het gaat om een unieke historische persoon die niet gehoord wordt door zijn omgeving. Dat is inderdaad pittige kost. Het mysterie is verborgen achter dit enerzijds-anderzijds. De Babylonische spraakverwarring, zeg maar.

Terug in de dagelijkse werkelijkheid. Het Centrum voor Levensvragen waar ik als geestelijk verzorger voor werk vraagt om een ‘paasgroet’. Ik vind dat best lastig, want voor je het weet kom je met woorden in die spraakverwarring terecht, terwijl je bedoelde om het mysterie op te roepen. Het lijkt vanzelfsprekend om te leven vanuit onszelf als unieke historische persoon, een splitsing tussen binnenwereld en buitenwereld. Dat splitsende principe zorgt in toenemende mate voor polarisatie. Lukt het nog om die te overstijgen met het traditionele paasverhaal? Een ‘blijde boodschap’? In deze wereld? Dan moet je wel bevoorrecht, naïef, drager van oogkleppen of religieus geprogrammeerd zijn, lijkt het. Woorden zijn voor velen slaapverwekkend. Of ze roepen woede op, opgewekt doordat men zich geraakt voelt maar met die energie geen weg weet, vaak vanuit een gezonde allergie voor hypocrisie. Maar woorden zijn nog niet het Woord. Ik ben niet mijn verhaal. Er is leven na de dood.